Տրանսցենդենտալ փորձառություն

May 5, 2010 at 1:23 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

«Բարձրագույնի մասին խոսել չի կարելի:

Նրա մասին կարելի է միայն լռել եւ այդ լռության մեջ

Նա ճանաչվում է: Դա տրանսցենդենտալ փորձառություն է

եւ մտքի սահմաններից այն կողմ է գտնվում:»

Բուդդա

Ափսոս…

Նստել ես կոմպիդ դեմը, ու ինձ չես տեսնում, թե ո՞նց եմ մոտենում հետեւից, մտնում եմ կիսամութ սենյակդ ու կամաց, կամաց աչքերդ հետեւիցդ  երկու ափով փակում եմ: Ո՞վ ա: Ընդհանրապես չէիր սպասում ոչ մեկին, ուր մնաց ինձ: Ապշել ես: Չէիր հավատում, որ կարող ա գամ: Սենց, մեկից, վեր կենամ ու գամ:

Ուզում ես բան ասես, չեմ թողնում, ձեռքս դնում եմ բերանիդ, էդքան ծանոթ, երազած, ցանկալի շուրթերիդ, դեմքիդ կիսաաճած թրաշը ձեռքս խուտուտ ա տալիս, բայց դա ինձ դուր ա գալիս: Ձեռքս աշնանային տաք անձրեից թաց ա, լեզուդ կպավ ու աղի զգաց: Չզզվեց: Աղի անձրեւ էր,կամ էլ արցունքաանձրեւ, դե հիմա ի՞նչ տարբերություն:

Չէ, էս րոպեին ի՞նչ անենք:

Լռենք:

Նստում եմ դիմացդ ու նայում քո միջով: Քեզ չեմ ուզում տեսնել: Ուզում եմ միայն զգալ: Աչքերս փակում եմ, ու մթության միջով թռնում եմ  դեպի քո դատարկությունը, քո ոչինչը, որ քոնն էլ չի, ընդհանրապես ՉԻ, բայց քոնն ա հիմա, բա ես ի՞նչ եմ զգում:  Ուզում եմ  քեզ կամաց, զգույշ, նենց որ հուշտ չլնես, ՙսեր-մեր՚ չեմ ասում, մի վախի, ես ուղղակի քեզ մի քիչ կզգամ ու կգնամ էլի, ոնց եկել եմ, նենց էլ կգնամ, աննկատ ու անսպասելի, պատրանքի նման: Հիմա ոչինչ չեմ ասի, չեմ գրի, մարմինս թող ասի, խոսա, ծիծաղի, լացի, քոնն էլ տեսնենք ի՞նչ կասի, կանջատվի՞ ուղեղիցդ, թե՞ կմտածի, ո՞նց շարժվի, դանդաղ, թե՞ արագ, ե՞րբ պրծնի, ո՞նց, ի՞նչ պոզայով, ի՞նչ իմանաս ես ի՞նչ եմ սիրում, ո՞նց, որ ո՞ւմ լավ ըլնի, քեզ, թե՞ ինձ, որ ի՞նչ կմտածեմ ես, լավ տպավորություն կթողնես, թե՞ չէ:

Ուղեղիդ ասա սիկտիր:

Մարմինս մարմնիդ կասի, քոնն էլ իմին: Ու պառկի: Չէ, նստի ավելի լավ ա: Նստի, ոնց նստում ես կոմպով գրելուց: Ինձ մոռացի, ես չկամ, մենակ զգա, ինչ կզգացվի:

Կշոյեմ մատներիս  ծայրերով օրվա վազվզուքից հոգնած ուսերդ, վիզդ, կհամբուրեմ քունքերդ, թոթափելով հոգնածությունդ, կհանեմ մարմնիդ վրայի ավելորդ հագուստը, լեզվով կհավաքեմ մեծ քաղաքի փոշին դեմքիցդ, քթովս ներ կշնչեմ քո բուրմունքը, որ նման ա առավոտվա  ջրի մեքենայի անցնելուց հետո թարմ, փոշեխառն հոտին, որ հետո կդառնա նորից փոշի, բայց դեռ չի, քիթս կհպեմ քթիդ, կշնչեմ քո շնչած օդից, որ զգամ, թե ինչո՞վ ես ապրում ինձնից հեռու ու մոլորված, ման կգամ շուրթերդ, կգտնեմ, կհպվեմ, բայց չեմ համբուրի:

Ձեռքս կտանեմ, մաշած ջինսիդ ներսով, կշոյեմ ազդրերդ դրսից ու ներսից, կհոտոտեմ, կհասկանամ, որ ճիշտ եմ եկել քեզ գտել, թեթեւակի կսեղմեմ կոնքերիդ, կնայեմ աչքերիդ մեջ, որոնց գույնը էդպես էլ մնաց ինձ համար հանելուկ, կբարձրացնեմ ձեռքս ոտքերիցդ մինչեւ ձեն-գնդիկներդ,  անդամդ, որ համեմատելի ա միայն ընտիր կոնյակի հետ: Ինչի՞ կոնյակի: Որտեւ տարիքիդ հետ արժեքը  բարձրանում ա, ոչ թե ընկնում: Սա հո պիվա չի: Սա կոնյակ ա: Եթե չորանա, ցամաքի էլ, մեջը բան չմնա, մնա վրեն մենակ գրած ՙՎասպուրական՚, էլի մեկ ա կմնա ընտիր անդամ` կոնյակ թագավորական:  Մոլորված դերվիշի ՙՎասպուրական՚ կոնյակ: Կխաղամ գնդիկներիդ հետ, փոքրիկ ափերիս մեջ թեթեւակի սեղմելով, իրար  վրա գցելով ու ետ գցելով, ատամներովս կբռնեմ մի մազիկ ու կբարեւեմ:  Սիրում եմ գնդիկներիդ հետ խաղալ: Կուզեմ դու զգաս ի՞նչ եմ ես ուզում, ու շոյես ծոծրակս, վիզս, ուսերս թեթեւակի մատներիդ հպումներով, որ հազիվ զգամ, նույնիսկ չզգամ, իմանամ մատներիդ փաղաքշանքը, ու փաղաքշելով-փշաքաղացնելով, մարմնովս քո էլեկտրականությունն անցկացնելով, ուսերիցս դարդերս հավաքելով տանես, ծոծրակովս  բռնես բռիդ մեջ ու սպանես էնտեղ:

Այտերիս վրա անձրեւ ա մնացել, մաքրի, ու թող մնան մատնահետքերդ վրես: Համբուրիր աչքերս, քիթիկս լպստի փիսիկի նման: Չէ, շուրթերս թող: Թող լավ ծանրանան, արյունով լցվեն, դառնան բորդո: Թող մի քիչ էլ սպասեն: Բան չկա: Կրծքերս են ուզում զգան շուրթերդ, լեզուդ, մատներդ էլ: Զգում են, պտուկներս պտտվում են մատներիդ արանքում, ինչպես հմուտ կավագործի մատների մեջ թրծվում ա կավն ու դառնում կուժի պոչ, լեզուդ խաղում ա նրանց հետ, զգալով կաթնատու գեղձերի ելքը, շուրթերդ բռնում են նրանց ու շաքարաքլորի նման ծծում են, ներս քաշում  ու ուտում, ուտում, ուտում.. Կրծքերս զարմանում են, ձգվում, մոռանում, որ կաթ են տվել ժամանակին ու թառամել բավականին, դառնում են կույսի կրծքերի նման, պիրկ, մարդ ա մի գրեյպֆրուտ:  Հանիր շորերս, խանգարում են:

Ես խաղում եմ գնդիկներիդ հետ փոքրիկ ձեռքերովս, թեթեւակի ճմռում եմ, բայց նենց, որ չցավացնեմ:  անդամդ հարեւան գնդիկների հետ քո խաղերին նախանձում ա, գլուխը հանել ա ու բուկը ձգած նայում ա կողք, վաաայ, չի նայում, խեղճը հասունացել ա ու ծալվել ա շալվարիդ մեջը🙂 Պասի բաց թողնեմ: Ըհը, թող կանգնի նայի: Իրան ձեռք չեմ տա, ինքն էլ թող սպասի: Հիմա կախարդում  եմ  գնդիկներիդ վրա, վրայի մազիկներն եմ մեկ մեկ շոշափում, զգում եմ, ոնց են լցոնվում, ոնց են երակները չռվում, ու էլ չեմ կարում ճմռեմ ճուտիկի նման, էլ  պինդ են: Դե լավ, հերիք ա, դու  զգա, զգա, աչքերդ փակի ու զգա: Համբուրում եմ ուռած-փքված շուրթերովս քո հացի փշուրները ծիծաղելիորեն  բերանիդ ծալքերին կպած  համով շուրթերը, որ էսքան ժամանակ իմ քնելուց վերջին արթուն պահի  միտքն էին, քնում էի նրանց հետ, պատկերացնում էի համը, ու ոչ մի ձեւի չէի կարողանում իմանամ, թե ի՞նչ համ ունես դու: Հաստատ համով ես, բայց ոչ թթու ես, ոչ քաղցր, ոչ աղի ես, ոչ կծու, ոչ դառն ես , ոչ տտպող, հիմա, բռնել եմ, ուտում եմ, ու էլի չեմ ջոկում : Չէ, անանուխ էլ չի, անանուխն ի՞նչ ես անում, հա ո՞վ գցած ատամ չունի էս տարիքում, սաղս էլ ունենք: Հիգիենա կա, բան կա, հո՞ նենց չի: Նենց որ համդ մենակ շուրթերիդ համն ա, ուրիշ համ չկա: Բայց ախր ի՞նչ համ ունես է, ո՞նց բա ես ջոկեմ: Դե լավ, ջոկեմ, ի՞նչ անեմ, որ ասեմ «դիուէռ» ի համ ունի, ի՞նչ ա փոխվելու դրանից իմ մոտ, քո մոտ: Քո համն էլ ա նույնը մնալու իմ զգալն էլ: Շուրթերդ շուրթերիս հետ կռիվ են անում, ով ում շատ կուտի, ով ում շուտ կուտի: Ինչ լա¯վ են կռվում: Ձեռքերս անդամդ են բռնում, կոպիտ չեմ ձեռնահարում, բութ մատով տակից շոյում եմ, թլիպդ բերում, ծածկում գլխիկդ, հետո արագ բաց անում, ու նա  ինձ ա նայում, զարմանում ա, որ ձեռքերս անմիջապես իրան չեն կպնում, բայց հաճելի ա: անդամդ  ձեռքերիս մեջ աճում ա, մեծանում, պնդանում, երակները լարվել են, տրփոցը  նման ա ռումբի ժամային մեխանիզմի տկտկոցին, ասում ա 10,9,8,7..

Չէ, կանգնի, մի պայթի: Արի տաքանանք, կոնյակը տաքացնում են բերանում գուրմանները, լմլմում են, հետո են խմում, որ  ճիշտ կայֆ տա կոնյակի կայֆ: Ու լմլմում եմ, չեմ ծծում, հենց լմլմում եմ, անդամիդ թլիպը, ամենանուրբ,ամենաանպաշտպան ու ամենազգայուն տեղդ, շրթունքներովս կամաց բռնում եմ, հավաքում բերանիս մեջ ու թաքցնում անդամդ ինքս ինձանից իմ իսկ բերանում, գլխիկիդ տակն եմ լեզվով ուսումնասիրում: Չեմ սիրում բռի սեքս: Չեմ սիրում բռի ծծելու պրոցեսը, որ նայում եմ տենց դեպքերում, աչքիս առաջ գալիս են վամպիրների ֆիլմերը, որ խեղճ տղեքի սոկերը ծծում հանում են, իրանք էլ գիտեն, թե կայֆ են ստանում: Չէ, չեմ սիրում: Աղջկերքն էլ նենց են վրվնջում, ոնց որ հա պրծնում են: Չեմ հավատում, կամ էլ ես եմ աննորմալ: Ես տենց չեմ անում, ես խաղում եմ անդամիդ հետ, խաղում եմ սիրով, էն գիտակցությամբ, որ սիրեցյալիս հաճույք եմ պատճառում, ու դրանից ես էլ եմ հաճույք ստանում, լեզվով էլի տանում բերում եմ գլխիկիդ շուրջը, շուրթերովս բռնում եմ բաց թողնում, ուտում եմ պաղպաղակի նման վերեւի շերտը միայն, ոնց որ երկարաձգում են համով բանն ուտելուց, մի քիչ էլ ատամներիս ծայրերով թեթեւակի կծմծում եմ նեքեւից, շատ նուրբ, որ չցավացնի, միայն խուտուտ տա, որ ուզի ժայթքի, բայց լեզվովս պահում եմ արդեն թթվաքաղցրահամ դառած հեշտալի փոքրիկ անցքը, իսկ ձեռքերս պինդ բռնել են անդամդ ամենաներքեւից, որ գնդիկներդ ակամա ժայթքում չանեն, որ ուզեն միայն, որ տաքանան: Որ հետո մտնի անդամդ մեջս ու տաքացնի իմ սառած, անդամի ձեւն ու ուժը մոռացած  պուպուշս: Դու էլ  ես ուզում, որ պուպուշս ներսից տաքանա, որ ենքան լմլմաս, շուրթերս մոռացած ու պուպուշիս մուտքին հանկարծակի վրա պրծած, թրաշով մի քիչ ծակոտելով շրջակայքը, թմբլիկ  ազդրերս,  փոքրիկ, ցանկությունից թե ամոթից  կարմրած ամոթաշուրթերը համբուրես, մուտքի վարդիթերը լմլմացնես լեզվիդ ծայրով, թեթեւակի խմելով ծարավ ճամփորդի նման  հազիվ ջուրը երեւացող պուպուլակի ծորանից  ներս քաշելով, վախենալով, որ հանկած չցամաքի, ու հետ լցնելով թքովդ պարարտացրած, քաղցրացրած, որ նա դառնա վարդի մուրաբա ու ծոր տա ու ասի welcome.

պուպուշիս վարդիթերը մի քիչ չորացել ա,  պուպուշիս մեջ  էլ հին, մոռացված, բայց համով վարդի մուրաբաներ կան, հենց բացես ու ուտես: Բայց  պուպուշս մաքուր եմ պահել, միշտ խնամել եմ, փայփայել էս օրվա համար: Ցուրտ ու մաքուր թութուշ  պուպուշ ա: Բայց փական ունի: Ու ամեն բանալիով չի բացվի, դրա համար հատուկ թուք  ա պետք, որ լցնես բանալու անցքի վրա, ժանգը քայքայվի ու առանց ձայն ու ծպուտ բացվի: Շուրթերդ հիմա  պուպուշիս կողպեքն են բացում, բանալի են հարմարացնում, մեկ լեզուդ ա բանալի, մեկ պատահաբար շխշխկացող ատամներդ, մեկ էլ համով շուրթերդ, որ բռնում են վարդիթերս, իրանց են քաշում, ու հետ են գցում, թրջում են, որ ուռի, փքվի ու դառնա վարդի մուրաբայի համով ու վայրի  վարդի հոտով: Ու ես սկսում եմ կակղել, թացանալ, վարդիթերս սկսում ա անդամիդ տրփոցին համընթաց տրփալ: Ինչքան ժամանակ վարդիթերս չոր էր… Ձեռքերս էլ անդամդ  են սիրով, քնքշորեն, ներսիս մեղեդու ռիթմի տակ  տանել-բերելով տաքացնում, ու ավելի են ուժգնանում ռումբի տրփոցները, ձեռքերս հազիվ են պահում նրան: Ես էդ բանալի հարմարացնելու  փնտրտուքներից,  վարդիթերիս ուռելուց  դառա մի վառ վարդի մուրաբա, որ սկսեց ծոր  տալ: Ներսից ցուրտ փչեց: Թարմ, աշնանային մարխոշ ցուրտ: Դու չվախեցար: Դու գիտեիր: Դու ի՞նչ չգիտե՞ս: Տաք պուպուշ չգիտես: Չգիտես  սառից տաք դառած  պուպուշը ինչ հազվագյուտ պուպուշ ա, ու համով, շուխով ու միաժամանակ հանգիստ տեղ ա:

Սրբատեղի ա քո անդամի համար: Մտնի ու նդեղ ապրի: Բայց թող չմտնի: Թող մատներդ ուսումնասիրեն  պուպուշիս ներսի կառուցվածքը, մոռացված ու լքված, էսքան տարի քո շուրթերին, լեզվին ու անդամին սպասած  պուպուշիս: Նա դեռ հիշում ա Նատաշա Ռոստովայի առաջին պարահանդեսին սպասելու  նման պստիկ ու անփորձ պուպուշիկիս մեջ  սպասվող  առաջին հաճախորդին, որ բան չհասկացավ, վարդիթերս ճմռեց,  ու չոր ու բռի մտավ, ինձ վախացնելով ու ակնկալիքներս չարդարացնելով նենց, որ երկար ժամանակ  պուպուշս կողպել էի, ու մարդ չէի թողնում: Դե ես ի՞նչ իմանայի թե  պուպուշս վարդիթեր ունի, որ, փական ունի ու  ամեն  մեկին չի բացվում: Դու հասկանում ես: Չես կարա չհասկանաս: Միջնամատդ  պուպուշիս ներսի մի մասն ա ուումնասիրում,  ցուցամատդ  մյուսն ա պրպտում, բութդ վարդիթերիս  քիթիկն ա քորում, հետո միանում են իրար ու պար են գալիս մեջս աշնանային վալս, ու ես թռնում եմ, դառնում եմ ծուխ, հեշտալի ծուխ: Վարդի մուրաբա եմ ծորում, մատներդ ուզում եմ  պուպուշիս մեջ հավերժ ապրեն, գրանցում ստանան, ու միշտ մեջս պրպտեն, մի համով բան ման գան ճարեն, որ հետո շուրթերդ ու լեզուդ համով ուտեն: Ու ես թռնեմ, պրծնեմ, էլ չլինեմ, անընդհատ չլինեմ, չլինեմ, չլինեմ…անդամդ ուտեմ, կոնյակը խմեմ: Ո՞ւտեմ, չէ լմլմացնեմ, ուտեմ, հետո ի՞նչ կառնեմ  պուպուշիս մեջ:  պուպուշս տաքացել ա, վառվում ա: անդամդ ուր որ ա շամպայնի տեղ իրան կդնի ու կպայթի, իրա պղպջակներով ուրախացնելով ինձ էլ, քեզ էլ: Ու կջրի առավոտվա ջրի մեքենայի նման, վերջնականապես մաքրելով քո վրայից մեծ քաղաքի, իմ վրայից էլ հնության ու մոռացվածության, Ժամանակի փոշին: Ձեռքերս պինդ բռնել են անդամդ քոքից, չեն թողնի:

Արի նստենք դեմ-դիմաց, իրար համարյա կպած, ծալպատակ, ու պատկերացնենք, ի՞նչ խրախճանք ա լինելու: Մի քիչ էլ ձգենք: էլի խաղում եմ գնդիկներիդ հետ, գնդիկներդ աղաչում են, ասում են լավ էլի, թող ազատվենք մեր ուռածությունից, բեռից, էլ կայֆ չի տալիս: անդամդ հպարտ տնգվել ա նենց, որ չէր տնգվել անդամ դառնալու օրվանից, էն  որ հասկացավ որ սովորական սերմ չի ծորում, այլ կոնյակ, էն էլ ՙՎապուրական՚: Մեր կրծքավանդակները իրար են կպնում, բայց կպչան չեն, որտեւ ցուրտ ա, աշուն ա, պատուհանն էլ բաց ա, մենք մի քիչ դողում ենք, չգիտես ցրտից, թե կրքից: Ես քեզ եմ զգում, դու ինձ: Շոյում եմ մեջքդ, ողերդ մեկ մեկ փնտրելով, իրանդ եմ գրկում ու քեզ ինձ եմ սեղմում, փորս կպնում ա փորիդ ու չլմփան ձայն ա հանում, դոշիցդ մազ ա պոկվում կպնում ինձ🙂 ձեռքս կպնում ա հանկարծ թեւատակիդ,, խուտուտ ես զգում ու ծիծաղում ես երեխայի նման, ինձ զվարճացնելով,  դու էլ ձեռքիդ հակառակ մասով իրանս ես շոյում, մեջքս, թեթեւ դուրս պրծած փորիկս, ազդրերս, ես էլ քոնը: Շոյում ենք ու շարժվում, իրար ձգտելով: Համբուրվում ենք նուրբ, զգույշ, կարծես վախենում ենք իրարից, բայց սովորում ենք ու հետո  ուտում ենք իրար, ուտում ենք ու չենք կշտանում: Թեթեւակի բարձրանում ենք, ու մեր շեքերն իրար են կպնում, կողերով իրար սիրում ենք, վարդիթերս ուռել ա, աճել, միաձուլվել ա  պուպուշիս ամոթաշուրթերի հետ ու  դառել են վարդ, անդամիդ ամեն անգամ կպնելուց ցնցվում ա վարդիթերս, ուզում ա ժայթքի, բայց դիմանում ա: Մատներդ վարդ դառած, վարդի մուրաբա ծորող պուպուշս, վարդիթերս շոյում են, շոյում, շոշափում  մեր շարժման ռիթմով, թերերն են մեկ առ մեկ թռվռացնում, ու ես մեռնում եմ քեզ իմ մեջ զգալու ցանկությունից, ուզում եմ մտնես մեջս ու ծեծես աշխարհից թաքցրած  կրքիս դռները, ման գաս ու գտնես, միակը, որի հետեւում ապրում ա Ժամանակը, որ նա լսի, ու բաց անի, բաց թողնի իրան ազատ ճախրելու, որ էլ ժամ ու ժամանակ չլինի, չիմանա ինչքան ա բանտարկված ապրել:  Ձեռքերս անդամդ շոյում են, տաքացնում մի վերջին ճիգով, որ քիչ էլ սպասի, ճիչ չդառնա: Կոնյակ եմ ուզում:  պուպուշս իրա ներսի հյուսիսային քամին սարքել ա հարավային ու տաք օդ ա բերում անդամիդ վրա, շնչում ա դռները բաց ու խուփ անելով, ծալպատակ էլ չենք կարում նստենք, ոտքերով գրկում ենք իրար ու դառնում յաբ-յում, կին ու տղամարդ, ին-յան, կյանք ու մահ, ամեն ինչ ու ոչինչ…

Ու միախառնվում ենք…

անդամդ հպարտ, սլացիկ ու հեշտ, վարդի մուրաբայով օծված մտնում ա  պուպուշիս մեջ, տեղ ա անում, գնում ա գալիս, մեկ աջ, մեկ ձախ, ոնց մենք ենք շարժվում, վարդիթերս կպնում  ա  մեկ գնդիկներիդ, որ ձեռքերիս մեջ  բարձրացրել եմ, հասցրել վարդիթերիս, մեկ վարդիթերս պրպտել շարունակող մատներիդ,  մեկ կրծքերս են  ձեռքիդ թեթեւակի կոշտուկների մեջ թփրտում, պտուկներս շուրթերդ են ման գալիս, թե հակառակը էլ չեմ հասկանում սաղ խառնվել ա իրար արդեն, դառել ենք մի հոգի, քո շրթունքներն ու իմ պտուկները մեկ աջ, մեկ ձախ, քո շրթունքներն ու իմ շրթունքները, վեր ու վար, իրար տակ ու վրա, իրար բռնելով, թեթեւակի կծելով ու լեզուներով իրար քիմք ուումնասիրելով,  պուպուշս ու անդամդ մոռացել են ով ով ա,  մատներդ կարծես մոլորվել են մարմնիս շրջադարձներին, բայց  նրա ձգտումներին համաշունչ, համընթաց, մեկ մի տեղ են կանգ առնում, մեկ մյուս, ամեն ինչ գնում գալիս ա: անդամդ, դանդաղ, հետո ավելի արագ, արագ, արագ, հետո էլի դանդաղ, դանդաղ, արագ արագ, ուժգին, մինչեւ արգանդս ցնցող հարվածի թափով, մեկ էլ հանգիստ, միայն մուտքի մոտ գնալ-գալով շարժվում ա ներսս, մեկ մեկ գտնելով թաքնված  Ժամանակը, ու ցնցելով իմ ողջ էությունն ու մարմինս, ու երբ խփում ա ա Ժամանակի դռանը, դուռը չքվում ա… Ես էլ  քո պտուկներն եմ ուսումնասիրում, շատ են փոքր, բայց կարմրել են ու ուռել, մատներիս արանքում պտտում եմ, հազիվ դուրս եկած եղունգիս ծայրով խուտուտ եմ տալիս, նրանք էլ ցնցվում են ու ցցվում դրանից:  Ձեռքիս  հետափով տանում եմ  մեջքովդ հասցնում ներքեւ ու ճաքդ եմ շոյում, ամենավերեվից, որ նոր սկսում ա զույգ գնդակ դառնալ, դու էլ իմ սպիտակ ու թմբլիկ գնդակներն ես երկու ձեռքով ճմռում թեթեւ: Մեր շրթունքներն էլի իրար են ուտում, իրար շունչ են շնչում, իրար հետ մերվում…

պուպուշիս մեջ խրախճանք ա, պարահանդես, ֆրանսիական հեղափոխություն, որ Ժամանակին ազատություն ա բերելու, կիրքս կհանդարտվի, կազատվի, կսկսի ճախրել, ինքն էլ կպրծնի ու կվերանա: Կոնյակ եմ ուզում, ուժեղ եմ ուզում, անդամդ էլ ա ուզում, որ ես իրանից կոնյակ  խմեմ  սաղ պուպուշովս, ու գնդիկներդ էլ են ուզում, տրաքվում են,  պուպուշս սեղմվում ա իմ ցանկության չափի ահավորությունից, բայց բաց չի թողնում, այլ սեղմում ա անդամդ  ավելի, կարծես էնքան ա կարոտել, որ չի ուզում գրկից բաց թողնի, բայց վախենում ա խեղդի շատ սիրելուց ու ուժեղ գրկելուց, ու վախեցած  բաց  ա թողնում, մեր մարմինները իրար հետ խոսում են լուռ, կրքի լեզվով,  պուպուշս էլի ա սեղմվում մի վերջին ճիգով ուզում ա պահի անդամդ իր մեջ, բայց հետո բաց ա թողնում, ու երբ մատներդ հերթական անգամ վարդիթերս են հեշտալի սեղմում, նա ժայթքում ա, ու  պուպուշս վախեցած հավաքում ա իմ իսկ  սառցե լավան, ինքն էլ դրանից համ սառում ա , համ տաքանում ու վառվում միաժամանակ, սեղմվում ա, անդամիդ ուզում ա ներս քաշի ու ես թռնում եմ, պրծնում ա կիրքս, Ժամանակը վերանում ա, ու ես էլ հետը, համբուրելով, չէ, ուտելով համով շուրթերդ… անդամիդ խցանը թռնում ա սառցե լավայիս մեջ, միջիս սառցե հրդեհը մարելով տաքուսառ, մարխոշ  կենարար կոնյակով… Ու լուռ, առանց մի ձայնի, միայն մեր ճիչը տնքալու շնչառությամբ  մենք միասին վերանում ենք….

Չկամ ոչ Ես, ոչ Դու, ոչ Կյանք, ոչ Մահ, ոչ Սեր, ոչ Ժամանակ, ոչ Կիրք, ոչ  Սեքս.. Կա միայն Պահը…

Պահը բռնում եմ, պահում մտքումս, որ չմոռանամ, որ հետս տանեմ, որ հետո միշտ մնամ էս պահում, էս ակնթարթում, կոկյակիդ տաք, արբեցուցիչ ողողումներում…

Դու էլ պահի: Սա միայն մերն ա:

Շուրթերդ կան միայն, ու իմը: Հանգիստ նստել են իրար վրա, միաձուլվել են Պահի կախարդանքով, անշարժ, վերացած բոլորի համար, բացի իրենցից, կարծես տենց ծնվել են, ու տենց էլ պիտի մեռնեն:

Տենց էլ նստել ենք, յաբ-յում, գլուխներս իրար ուսի դրած, իրար փաթաթված ու վերացած Պահի մեջ….

անդամդ իրան պուպուշիս մեջ լավ ա զգում, պուպուշս էլ որ անդամ ունի մեջը, անուշ հեշտալի ու խաղաղ անդամապուպուշ…

Ի՞սկ մենք:

ՄԵՆՔ ՉԿԱՆՔ..

ՈՉԻՆՉ ՉԿԱ

Leave a Comment »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.

%d bloggers like this: