ЗлаяЖабаБред

July 1, 2010 at 2:02 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

“Нет меня и не надо
Падаю и не больно
Думаю но не вижу.
Ты от меня ушла….”

(с)АукцЫон

Скорее рюмка
и ваши абои
меня понимали…
Но вы хотели,
меня к себе
прижимали,
Дабы понять,
принять,
Пустоту мною занять свою…
Я же вами -свою …

Обоюдоумотелодушемозгоебство!
Большое человеческое братство!

Спа-си-Бог!
Эммм…
Мы квиты
Господа и дамы!

А любовь параша…
И я злая жаба.

На стенке висящая
Бумага туалетная.
Она есть –
ее неглядя имеют,
Ее нет – жопу
пальцем вытирают…
Мелочь – а приятно

А я злая жаба…

Нет истины вовне
Я в себе себя …
в параше…
в обоях…
в вине…
во сне…
нашла…

В отрезвляющей,
длящееся множеств миллионов кальп
буддовости,
В сумосводящем,
ужасающем, ледянящем кровь, портящем ум
пьянстве,
В отвратительном,
безобразном, грязном, неразборчивом
раСпутстве,
В удивительном,
восхищающем ум, облагораживающем
отшельничестве…

Впрочем,
все одно и то же…
Хотя и не похоже
И я – я,
и злая жаба -я…

Святая – блядь
блядь – святая…
И Я-Я,
И ЗЛАЯ ЖАБА Я,
и бумага туалетная…

Advertisements

ուզում եմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ…

July 1, 2010 at 1:43 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

ուզում եմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ…

էլ ուժ չունեմ,
հավատս ամենօրյա լվացքներում էնքան ժավել եմ դրել,
մաշվել-ծակրտվել ա,
մտքերս էնքան մտածել եմ զզվել հոգնել են ինձանից,
սկզբունքներս անցյալ տարի ծախել խմել եմ,
սիրտս վառել-փթոթել սատկացրել եմ,
ընկերներս չեմ ջոգում որն են սուտի, որը` չկան,
որն էլ կան զահլագեդան քարոզչի են,
բանուգործս ավլել-թափել տիեզերական փոշի եմ սարքել,
տանս ղսմաթը գիշերով քնատ-քնատ զիբիլի տեղ դեն եմ գցել,
“յարս յար ունի”-ն խրոնիկացել, դախացել ա,
դաժե յար չի մնացել, բայց “յար ունի”-ն հո կա էլի,
ՍՊԻԴ-ի անալիզ տվի` էդ չունեմ ասին,
հեպատիտս կա յա չկա տնգլիս չի,
Չի’ քանդվելու մեկ ա հարբած աստծո բոխախավոր իմ տաճարը,
օտարալեզու դպրոցները բացվեն-չբացվեն մեկ ա` էլ էրեխա չեմ բերելու,
եղածս էլ էս անիծված երկրից դուս ա գնում, լավ ա անում,
հեռախոսս չեմ հասցնում լցնեմ իմպոտենտի նման վռազ պրծնում ա փիս մոմենտի,
սիգարեթն ինչքան էլ երկար եմ ծխում, մուխերս 33 են մեկ ա սիրտս մխում….

քնեմ երեւի դզվեմ, չդզվեմ էլ մեկ ա` սամալյոտը ստոպ-կռան չունի,
որ Սամսարան Նիրվանան ա ըմբռնել եմ եմ,
բայց դրանից բան չի փոխվել միլիոն կալպ ու չի փոխվի,
անեմ-չանեմ` մի մրջուն եմ քյամբախ ազգի,
որ կոլեկտիվ գիտակցություն չունի մրջունային,
էլ բան չկա էս աշխարհում, որ լիանամ,
որ մոռանամ որ կա “ԵՍ”-ս վաղուց ժխտված,
վերաքննիչ դատարանում հայցամերժված,
աջուձախ էլ երդումներ եմ տալիս,
ֆորս-մաժորն իմ ստրախովկեն ա,
խղճմտանքի էմոյության գարշահոտը ձվաթեսից զզվելի ա,
խեղճերը` բոմժ, կուզիկ, բորոտ հաբռգել են,
մատ ես տալիս` ձեռ են պոկում,
ճակատագիրն օրստօրե հարթացնում ա,
ասֆալտ անում յանիմ կյանքս, բայց վրայի ձութը երբեք չի չորանում,
ի՞նչ եմ անում լավացումը, եթե ոտս պոկ չի գալու,
աշունն անցավ` բան չջոգի,
ձմեռ, գարուն էլի անցան` բան չջոգի,
հրես ամառն ա կիսով դառել, հուրը վառել,
լիալուսինն էլի հոգիս քրքրում ա, ես չեմ քնում,
ու ոչ մի բան էլ չեմ ուզում

ուզում եմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.