ЗлаяЖабаБред

July 1, 2010 at 2:02 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

“Нет меня и не надо
Падаю и не больно
Думаю но не вижу.
Ты от меня ушла….”

(с)АукцЫон

Скорее рюмка
и ваши абои
меня понимали…
Но вы хотели,
меня к себе
прижимали,
Дабы понять,
принять,
Пустоту мною занять свою…
Я же вами -свою …

Обоюдоумотелодушемозгоебство!
Большое человеческое братство!

Спа-си-Бог!
Эммм…
Мы квиты
Господа и дамы!

А любовь параша…
И я злая жаба.

На стенке висящая
Бумага туалетная.
Она есть –
ее неглядя имеют,
Ее нет – жопу
пальцем вытирают…
Мелочь – а приятно

А я злая жаба…

Нет истины вовне
Я в себе себя …
в параше…
в обоях…
в вине…
во сне…
нашла…

В отрезвляющей,
длящееся множеств миллионов кальп
буддовости,
В сумосводящем,
ужасающем, ледянящем кровь, портящем ум
пьянстве,
В отвратительном,
безобразном, грязном, неразборчивом
раСпутстве,
В удивительном,
восхищающем ум, облагораживающем
отшельничестве…

Впрочем,
все одно и то же…
Хотя и не похоже
И я – я,
и злая жаба -я…

Святая – блядь
блядь – святая…
И Я-Я,
И ЗЛАЯ ЖАБА Я,
и бумага туалетная…

ուզում եմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ…

July 1, 2010 at 1:43 am | Posted in Uncategorized | Leave a comment

ուզում եմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ…

էլ ուժ չունեմ,
հավատս ամենօրյա լվացքներում էնքան ժավել եմ դրել,
մաշվել-ծակրտվել ա,
մտքերս էնքան մտածել եմ զզվել հոգնել են ինձանից,
սկզբունքներս անցյալ տարի ծախել խմել եմ,
սիրտս վառել-փթոթել սատկացրել եմ,
ընկերներս չեմ ջոգում որն են սուտի, որը` չկան,
որն էլ կան զահլագեդան քարոզչի են,
բանուգործս ավլել-թափել տիեզերական փոշի եմ սարքել,
տանս ղսմաթը գիշերով քնատ-քնատ զիբիլի տեղ դեն եմ գցել,
“յարս յար ունի”-ն խրոնիկացել, դախացել ա,
դաժե յար չի մնացել, բայց “յար ունի”-ն հո կա էլի,
ՍՊԻԴ-ի անալիզ տվի` էդ չունեմ ասին,
հեպատիտս կա յա չկա տնգլիս չի,
Չի’ քանդվելու մեկ ա հարբած աստծո բոխախավոր իմ տաճարը,
օտարալեզու դպրոցները բացվեն-չբացվեն մեկ ա` էլ էրեխա չեմ բերելու,
եղածս էլ էս անիծված երկրից դուս ա գնում, լավ ա անում,
հեռախոսս չեմ հասցնում լցնեմ իմպոտենտի նման վռազ պրծնում ա փիս մոմենտի,
սիգարեթն ինչքան էլ երկար եմ ծխում, մուխերս 33 են մեկ ա սիրտս մխում….

քնեմ երեւի դզվեմ, չդզվեմ էլ մեկ ա` սամալյոտը ստոպ-կռան չունի,
որ Սամսարան Նիրվանան ա ըմբռնել եմ եմ,
բայց դրանից բան չի փոխվել միլիոն կալպ ու չի փոխվի,
անեմ-չանեմ` մի մրջուն եմ քյամբախ ազգի,
որ կոլեկտիվ գիտակցություն չունի մրջունային,
էլ բան չկա էս աշխարհում, որ լիանամ,
որ մոռանամ որ կա “ԵՍ”-ս վաղուց ժխտված,
վերաքննիչ դատարանում հայցամերժված,
աջուձախ էլ երդումներ եմ տալիս,
ֆորս-մաժորն իմ ստրախովկեն ա,
խղճմտանքի էմոյության գարշահոտը ձվաթեսից զզվելի ա,
խեղճերը` բոմժ, կուզիկ, բորոտ հաբռգել են,
մատ ես տալիս` ձեռ են պոկում,
ճակատագիրն օրստօրե հարթացնում ա,
ասֆալտ անում յանիմ կյանքս, բայց վրայի ձութը երբեք չի չորանում,
ի՞նչ եմ անում լավացումը, եթե ոտս պոկ չի գալու,
աշունն անցավ` բան չջոգի,
ձմեռ, գարուն էլի անցան` բան չջոգի,
հրես ամառն ա կիսով դառել, հուրը վառել,
լիալուսինն էլի հոգիս քրքրում ա, ես չեմ քնում,
ու ոչ մի բան էլ չեմ ուզում

ուզում եմ գրեմ գրեմ գրեմ գրեմ

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.