ocean

Ի՞նչն էր, որ մեզ կապեց…

Ի՞նչն էր, որ մեզ կապեց, մի անտեսանելի թել մեզ իրար պարուրեց

Մտքերս խառն էին, հոգիս` անհանգիստ, մեռնելու ցանկությունը մեծԻսկ դրսում ձմեռ էր, անգամ բնությունն անզոր էր ինձ ջերմացնել: Նայում էի վեր` ձյան փաթիլներին, որոնք լապտերների լույսից փայլփլում էին` հոգիս էլ ավելի էր փոթորկվումԵս ուժ չունեի էլ ապրելու:
Բայց օրերից մի օր ես հանդիպեցի քեզ: Ի՞նչն էր, որ մեզ կապեց, մի անտեսանելի թել մեզ իրար պարուրեցՓոքրիկ, սիրուն էակ, որ խայտանք բերեցիր ու վառ օրեր: Բայց աչքերումդ տխրության հետքն էր դրոշմվել: Գուցե՞ ցավը մեզ իրար կապեց: Գուցե՞ հոգիները մեր գտան իրար, հարազատ, բայց վաղուց իրարից բաժանՀամբուրեցի քեզ ձյան փաթիլների տակ, գրկեցի քեզ` ջերմություն առա
Հետո եկան օրեր` մեկը մյուսից խելագար: Ես հիմա ինչպե՞ս հասկանամ, թե ի՞նչը դարձրեց մեզ այսքան հարազատ:
Միայն խնդրում եմ, ինձ ներիր ամեն մի արցունքի համար

Խենթացել եմ

Գիտեմ
Խենթացել եմ
Հողն եմ ճանկռոտում
Որ երազներս թաղեմ
Գարունը այս անգամ
Աշնան հոտ ունի
Քամիներ եկեք
Տոպրակների հետ
Անպետք
Պար բռնենք
Ծանոթ
Անծանոթ
Փողոցներով թափառենք
Անձրևներ
Սիրտս այրվում է
Եկեք
Հովացրեք
Ծիածանին ել բերեք
Թե չէ ամենը
Անգույն է ասես
Խենթացել եմ
Գիտեմ

Դու կգաս ուշացած

Սրտիս զարկերից
Հիստերիկ ծիծաղից
Հոգումս պար են բռնել
Սերս
Ու հեգնանքս
Ռիթմիկ պարեր
Տանգո
Հետո վալս
Խենթությունս ծափահարող
Դու չկաս
Վաղը կգտնեն իմ դին
Մարմինս սառած
Կծանրանա ծաղիկներից
Անցրևներից
Հետքերս կջնջվեն
Մայթերից
Դու կգաս ուշացած
Բայց ել չես գտնի
Սերս քեզ
Ձոն դարձած

Прости и прощай

Прости за любовь,
за жаркие губы
и холодные руки.
Прости за ночи,
непроведенные с тобой.
За сказанные слова
и за те, что не услышишь никогда…
Прости за слабость,
за смелость, что бросает в дрожь.
Прости за последнюю зиму,
за невстреченную весну.
До станции Рай
я прошепчу:
Прости и прощай…

Любовь моя- бессмертный цветок

В жилах играет кровь,
играет моя любовь,
сердце стучит,
время идет…
А ветер дует
лаская мое лицо.
Кровь-цвета смерти.
Любовь моя-
бессмертный цветок.
Поливай ее слезами!
Быть может дождь
утoлит жажду и боль?

Я на мостах

Я на мостах,
На крышах,
Распахнутыми руками
Как птица,
Любящая свободу
Лечу,
Обрывая –
нарушаю тишину.
Сердце разорвав,
Тело потеряв,
Я вижу ангела,
Манящего с далека.
В конце туннеля
Свет святой…
Закрываю дверь
За собой…

Ты мне нужна… Я люблю тебя!!!

Пауза…
Ведь она всегда нужна.
Собираешь мысли,
Слышишь биенье сердца.
И, если доза велика,
Берешь мобильник
И снова тонешь
В омуте любви .
Гудки…
Дрожь по телу:
– Алло…
В ответ:
– Ты мне нужна,
Я люблю тебя!!!
И снова встречи,
Рассветы, закаты,
Взгляды,
Улыбки,
Слезы,
Грезы,
Бьется сердце,
Танцует душа
И… постепенно
Сходишь с ума…

Հոգով պուտանկեք

Էս քաղաքը լիքնա
Քածերով
Մայթերին շարված
Ձեզ սպասող
Գարլախ պուտանկեքով
էս քաղաքը լիքնա
Թարախ դեմքերով
Տուֆտերով
Փողի գերիներով
Որ փողը իրանց համար Աստվածա
ՈՒ ոչ թե իրանք փողի Աստված
Հելնում ես դուրս
ՈՒ չի դզում
Չեն դզում
Էս գորշ քաղաքի
Գորշ դեմքերը
Թռաշներով
Թզբեխներով
Սև շորերով
ԾԻծակ կոշիկներով
Որ ուրիշի քրոջ հետեվից կարան խոսան
Բայց օբշիյով քուրը սրբությունա
Իրանք կարան չճանանչելով
Հավայի դուրս տան
Ռեպլիկներով դավադիտ անեն
Եկեղեցում մոմ վառեն
Բայց հետո
Քցեն
Սպանեն
Թալնեն
Բռնաբարեն
Բա իրանք դեմք են
Հա քաղաքի տուֆտ դեմքերն են
Իրանք դեպք են
Քայլող շաոեր
Հոգով պուտանկեք
Փողին գերի դառած
Հաբրգած լոխեր
Իրանք կարան խոսան գոմիկներից
Բայց օբշիյով
Պլեշկեն լիքնա սուտի նատուռալներով
էլ որն ասեմ
էլ ինչ ասեմ
Բայց հաստատ վախենալու չունեմ
Դե գնացեք մտածեք
Ապե, ապեեեեեեեեեեեեեեե

Mне наплевать на тех кто против нас

Я в ТЕМЕ
И мне наплевать
Что думает масса
Ни к чему ваши нравы взгляды
У меня свои понятки
Не буду прогибаться ломаться
Это имой город
Это и моя страна
Но ваши правила
Не для меня!
Живу как хочу
Люблю кого хочу
Кайфую так
Как я хочу
И мне наплевать на тех
Кто против нас
Это наша ТЕМА
Наш радужный мир…
И пусть каждый выбирает свой путь
Пусть каждый идет своею дорогой
Не надо затрагивать
Чужие темы
Совать нос
В чужую жизнь!
Помните!
Уважение будет взаимным
И каждый получит мой дастоиный ответ …

Ես ուզում եմ համբուրել այն հողը, թեկուզ և իմ թշնամու,                              որտեղ կլինի քո դին…

Երազումս քեզ տեսաԴու պառկած էիր մահճակալի վրա, ուր անկողին չկարԿինոժապավենի նման տարբեր կադրեր փոխարինում էին իրար, միաժամանակ լսվում էր քո օգնություն աղերսող ցավով լի ձայնըԱստիճանաբար պատկերը պարզվեց ու ես տեսա ինչոր մարդկանց, որոնք փորձում էին քեզ բուժել, իսկ ես մի կերպ էի զսպում ինձ, որ չցնծամ ուրախությունիցՎաղուց այդպես հստակ չէի տեսել հայացքդՄոտեցա, որ համբուրեմ` դեմքդ գունատ էր, աչքերդ փակ: Զգացի մահվան շունչը: Վախեցա ու հետ քաշվեցի: Հետո դեմքիդ արտահայտությունը փոխվեց, դարձավ մի տեսակ գոհ, երջանիկ ու հանգիստ: Նորից մոտեցա համբուրեմ, բայց դու չքվեցիրԱչքերիս առաջ դատարկ մահճակալն էր իր ժանգոտած զսպանակներավ
Իսկ հիմա ես իրականության մեջ եմ և ուզում եմ գոռալ ի լուր աշխարհի, որ ատում եմ պատերազմներըՈւ երբ աչքերս ծանրանում են արցունքներից, ես զգում եմ բոլոր որբերի ցավը:
Ես ատում եմ կարոտը
Ես ուզում եմ համբուրել այն հողը, թեկուզ և իմ թշնամու, որտեղ կլինի քո դին

2 Comments »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

  1. Հոգով պուտանկեք- e super er! Apres Okean jan!

  2. Ok jan bravo…es hogov putankeqovy shsel es!!!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.

%d bloggers like this: